Berna Balcı'nın haberi

Eylül 2008'de, ABD’de bir bir batmaya başlayan finansal kurumların rüzgarı ‘kelebek etkisi’ misali tüm dünyaya dalga dalga yayılmaya başladı. Lehman Brothers’ın batışıyla birlikte; tüm merkez bankaları, finansal kurumlar, bankalar, reel sektör ve hatta ‘sokaktaki adam’ hala diken üstünde...

Aslında yaşanan olayları, uzmanlar daha ilk gündem analiz etmeye başladı. Hükümetler ve uluslararası finansal kurumlar, başlarına gelecek klasik senaryodan haberdar oldukları için bir bir önlem paketlerini açıklayıp, tüm piyasa aktörlerinde oluşabilecek muhtemel bir güven kaybının önünü kesmek istediler.

Mortgage balonu patladı, kredi geri ödemeleri kesildi, tüm dünyada dış kredi kaynakları kurumaya başladı. Peki, bu ne anlama geliyor?

Harcamalar kriz korkusu nedeniyle kısılacak, büyüme azalıp yatırımlar duracak, işsizlik artacak, şirketlerin nakit akışları ise tepetaklak olmaktan geri durmayacak. Bu kaygılar yastıkaltı para oranını artırıp, paranın piyasadaki dönüşüm hızını ve para arzını düşünebileceğimizin üstünde daraltacak. Keza öyle de oldu.

Oysa biz bu filmi ilk kez görmüyorduk. 1929 Büyük Buhran (Kara Cuma), 1973 Petrol Krizi, 1997 Teknoloji Hisseleri Balonu, 21 Şubat 2001 Bankaların Batışı (Kara Çarşamba) ve şimdi 2008 Küresel Finansal Kriz gibi birçok isimler takıp, tanıklık ettik her birine... Nedir bu finansal sistemin derdi? Neden hep en büyük faturayı 'orta direk' ve yoksulluk sınırının altında kalan kesim ödüyor? Bu nasıl kriz?

Aslında bu soruların yanıtı, küçük bir laboratuarda gerçekleşen, sade bir deneyle açıklanacak kadar basit.

İşte dünya neoliberalizm tarihi boyunca izlemeye mecbur bırakıldığımız filmin, ‘mutsuz son’ları:

"NASIL KANDIRILIYORUZ?" SORUSUNUN EN BASİT CEVABI!